zaterdag 17 april 2021

In perspectief

 

Beste mensen
Er moet mij hier het een en het ander van het hart. En ik weet dat ik hierbij heel wat mensen op de tenen ga trappen. Maar ik behoor tot een minderheidsgroep die voor corona werd vergeten, tijdens corona wordt vergeten en hoogstwaarschijnlijk na corona ook vergeten zal worden. En neem dat woordje vergeten maar heel letterlijk!
Overal wordt er steen en been geklaagd: kijk eens arme ik welke impact corona heeft op mijn sociaal leven, op mijn werk,... ocharmen de jeugd, we moeten wat meer rekening houden met hen want festivals zijn oh zo belangrijk voor hun ontwikkeling,...
Eventjes een reality check voor jullie:
Ben je zelf gezond? Zijn je naasten gezond? Heb je een dak boven je hoofd en eten op je bord? Hou dan je mond, hou je aan de regels en bijt even op je tanden! Ja, bijt even op je tanden. Want wat is een jaar?
Ik zal bij deze eventjes verduidelijken waar deze frustratie vandaan komt.
Stel je eventjes voor: nergens naartoe kunnen, nauwelijks tot geen sociale contacten (enkel online), niet kunnen/mogen gaan werken, geen feestjes, geen reisjes,... voor een deel van ons is dit al járen zo en zal dit ook zo blijven na corona.
Maar wij hebben geen stem in deze maatschappij. Wij kunnen niet gaan staken en het land lam leggen om op te komen voor onze rechten. Wat wat kunnen we doen? Met onze rolstoelen de autostrade blokkeren? De politie zal eens goed lachen en schuift ons letterlijk aan de kant. Want ja, als er iemand aan jouw rolstoel duwt, is het quasi onmogelijk om genoeg tegenkracht te geven door aan de hoepels te duwen. Neen, wij moeten dankbaar zijn voor de steun die we krijgen. Pas op: dat ben ik ook. Als ik vergelijk met lotgenoten in andere landen dan hebben het hier niet zo slecht getroffen.
Maar we zijn en blijven de eerste groep waar op bespaard wordt. De eerste groep die niet zal geholpen worden als alle bedden vol liggen in het ziekenhuis en er keuzes gemaakt moeten worden welke mensen voorrang krijgen op zorg. Wij zijn de groep mensen van wie niet levensnoodzakelijke behandelingen sinds begin dit jaar worden uitgesteld tot het plots wel levensbedreigend wordt. Ik heb dan ook al schrijnende verhalen gehoord. Dag na dag neemt de levenskwaliteit af tot....en de kans dat we kunnen herstellen tot het niveau van ervoor.... Het geld dat nodig is om deze crisis te betalen, dat zullen wij als eerste voelen. Omdat we niet kunnen protesteren als ze aan onze centen zitten. We hebben geen stem, dus het is ondergaan. Ken je die actie nog van het aantal mensen dat al jaren wacht op een assistentiebudget? Die lijst wordt alleen maar langer en langer, want dat geld gaat naar corona.
Technische werkloosheid, verminderd inkomen,...het is allemaal niet plezant. Maar is jouw inkomen in eens zo laag dat je nergens meer in aanmerking komt om te huren? Want ja, ik weet wat dat is. Ik stond namelijk enkele jaren geleden met mijn rug tegen de muur. Met een ziekte-uitkering kan je namelijk niet huren? En sociale woningen, dat was een wachttijd van minstens 10jaar. Dus ik ben blij dat ik toen bij iemand kon wonen, anders was het op straat geweest. Nu gaat het allemaal iets beter. Maar nog moet ik bijvoorbeeld kiezen welke medicatie ik neem. Want alle medicatie kopen die ik eigenlijk nodig heb, gaat simpelweg niet want dan blijft er geen geld meer over voor eten. Dus is het kijken welke de meeste impact hebben op mijn levenskwaliteit.
Het maakt me dan ook boos als ik nu mensen hoor klagen dat ze niet op reis kunnen. Sinds wanneer is dit een recht? Bij mijn weten is het nog altijd een luxe. Zo niet? Dan eis ik bij deze ook het recht op dat ik elk jaar op reis kan en liefst elke vakantieperiode. Dus hou je mond. Voor veel mensen is reizen geen evidentie maar alleen iets waarvan ze kunnen dromen.




Geen opmerkingen:

Een reactie posten