zaterdag 16 mei 2020

Als je altijd in lockdown leeft

De laatste dagen hakt het er weer goed in: eenzaamheid.

Overal worden studies gedaan naar het effect van “langdurig isolement”. Door de Corona-epidemie moeten massa’s mensen alleen thuisblijven, sociale contacten tot een minimum beperken 

Maar wat als je leven er altij zo uitziet omdat je chronisch ziek bent?
Daar lijkt geen haan naar te kraaien. Het lijkt zelfs een voordeel; want je bent het toch gewend. 

Laat mij u een ding zeggen: dit went nooit.  Niet na 1 maand, niet na 5jaar!

Voor even voelde ik me niet de rare eend die altijd alleen thuis zat. Maar sinds kort mogen beperkte sociale contacten terug. En dan valt het terug op. Die spreekt af met die, die behoort tot die “bubbel van 4”. En ik? Ik behoor tot niemand zijn bubbel van 4 vrienden. 

Weet je dat ik het aantal berichtjes dat ik ontvangen heb de laatste 2 maanden met de vraag hoe het ging kan tellen op 1 hand? Een groot contrast met het aantal berichtjes dat ik verstuurde naar mensen die ik belangrijk acht in mijn leven. Ach, eigenlijk is dat niet zoveel anders als anders. Ik heb het al eens gecheckt. Als ik zelf niemand sms/bel/... dan hoor ik niets meer. Nu weet ik dat je niet op anderen moet rekenen om gelukkig te zijn, want dat je dan teleurgesteld wordt. Maar gewoon af en toe te bevestiging dat er daar buiten mensen zijn die jouw aanwezigheid even hard appreciëren als jij die van hen, dat zou fijn zijn. 

Een chronische ziekte maakt het leven op vele vlakken moeilijk. Ik besef maar al te goed dat ik niet de ideale vriendin ben: ik moet vaak afspraken afzeggen omdat ik te veel pijn heb, bepaalde activiteiten gaan gewoon niet,... maar besef dat dat voor mij nog frustrerend is dan voor jou! Elke dag die passeert voel ik toekomstdromen tussen mijn vingers wegglijden omdat dit lijf niet mee wilt. Dit verdriet alleen dragen is zwaar. Af en toe een schouder om op uit te huilen wordt gewaardeerd. En af en toe gewoon er bij kunnen zijn, er bij kunnen horen,.... dat is goud waard. 

Dus ik hoop dat als we een les uit deze Corona-epidemie hebben geleerd is: koester uw vrienden en familie! 

Ik kruip nu lekker bij mijn kat en mijn hond. De trouwste vrienden die je kan hebben. 


6 opmerkingen:

  1. Ja dat herken ik, na een heftige periode zijn er mensen die zeggen maar het is nu toch over ???
    Angst daar blijven we zelf mee zitten, je leert je echte vrienden kennen. En samen komen wij hier ook door heen ,We tellen de zegeningen en laten de rest een beetje gaan. zet hem op Geniet van de goede dingen om je heen
    liefs Albèrtje xxx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zo is dat! En af en toe de frustraties afschrijven en de omgeving wakker schudden. Chronisch ziekzijn is een fulltime job.
      Veel liefs

      Verwijderen
  2. Lieve anonieme vrouw, wat herken ik mijn verhaal in jouw blog.. Ik voel je pijn..
    Ook ik worstel hiermee, de wereld begrijpt mij niet en ik lijk zo vrolijk etc. Maar ondertussen huilt mijn hart en voel ik die eenzaamheid iedere seconde in mijn hart. Lees mijn blog maar eens als je zin hebt.. daar schrijf ik het van me af, maar niet het stukje gezondheid. Ook ik kamp met een chronische ziekte en heb daardoor veel isolement. Maar ook geestelijk zit ik complex in elkaar.
    Weet dat je mijn ziel raakte en weet dat je niet alleen staat.... liefs Alice

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. bedankt voor je reactie. Ik heb een kijkje genomen op je blog.... heel veel succes in je zoektocht. Xx

      Verwijderen
  3. zeer interessant artikel. dank u

    BeantwoordenVerwijderen