dinsdag 3 november 2020

Liefde in tijden van Corona

 Voor de verandering eens een luchtige post. T leven is al serieus genoeg.

Maar zoals we allemaal weten, het is geen simpele periode. En als single kan het nu soms extra zwaar zijn. Niemand in huis om eens tegen te zagen en te klagen. Dus nu het onmogelijk is om op café te gaan of dergelijke, dacht ik: laten we eens een online dating app uittesten. Want waar leer je nu anders nieuwe mensen kennen?

Poging één was het welgekende Tinder. Ik maakte een profiel aan met enkele leuke foto's van mij en de diertjes. Schreef een kort tekstje over wie ik was en de oplettende kijker kon uit de foto's uithalen dat ik Ehlers-Danlos heb. 
Al gauw waren er enkele matches. Sommige liepen al vast bij gewoon 'hey', sommige waren goed om een avondje een fijn chatgesprek mee te hebben. Maar heel vaak was het al na 2 zinnen of je geen zin had in seks. Oké, blijkbaar staat Tinder daar dus om gekend. Waar zat ik met mijn naïeve kop. Dus ja die gesprekken draaiende al gauw ook weer op niets uit.
Dus weer een rondje swipen dan maar. En zo kwam het dat ik op een avond de ene seks-advertentie na de andere voorbij zag komen. De ene al wat creatiever dan de andere. 

Zoals deze jonge man; best wel origineel:


Deze was iets minder creatief maar laat dan ook niets aan de verbeelding over. Al heb ik geen flauw idee wat die aubergines daar staan te doen (ik heb dus echt de indruk dat ik op een andere planeet woon soms)


En tot slot iemand die wel heel veel behoefte heeft aan fysiek contact



Dus Tinder bleek het dan zo toch niet te zijn voor mij. Gelukkig kwam laatst Facebook met een nieuwe functie: Dating. Daar dan maar een kijkje genomen. Het leuke op het eerste zicht, leek me dat je op voorhand al enkele vraagjes over jezelf kon beantwoorden. Als je dan niet zo creatief bent in het schrijven van tekstjes, kan je gewoon alvast enkele van die dingen invullen. Je kan ook aanduiden of je geïnteresseerd bent in een casual date of dat je eerder iets serieus zoekt. One night stands zijn niet zo mijn ding, dus als mensen dat eerlijk invullen, kan je op voorhand al negeren. Al loopt het dan toch blijkbaar af en toe mis. Kijk maar naar het volgende gesprek. Of hoe iemand de woorden quarantaine, lockdown, coronavirus,... niet begrijpt.


Tot zover dus mijn spannend liefdesleven 😅
Voor nu houd ik het dus daar eventjes voor bekeken. Maar misschien dat ik de komende weken alsnog de app terug open doe uit verveling. Want we moeten dan ook nog wel een tijdje in ons kot blijven.

Hou het veilig en blijf gezond! 
Tot gauw


zaterdag 16 mei 2020

Als je altijd in lockdown leeft

De laatste dagen hakt het er weer goed in: eenzaamheid.

Overal worden studies gedaan naar het effect van “langdurig isolement”. Door de Corona-epidemie moeten massa’s mensen alleen thuisblijven, sociale contacten tot een minimum beperken 

Maar wat als je leven er altij zo uitziet omdat je chronisch ziek bent?
Daar lijkt geen haan naar te kraaien. Het lijkt zelfs een voordeel; want je bent het toch gewend. 

Laat mij u een ding zeggen: dit went nooit.  Niet na 1 maand, niet na 5jaar!

Voor even voelde ik me niet de rare eend die altijd alleen thuis zat. Maar sinds kort mogen beperkte sociale contacten terug. En dan valt het terug op. Die spreekt af met die, die behoort tot die “bubbel van 4”. En ik? Ik behoor tot niemand zijn bubbel van 4 vrienden. 

Weet je dat ik het aantal berichtjes dat ik ontvangen heb de laatste 2 maanden met de vraag hoe het ging kan tellen op 1 hand? Een groot contrast met het aantal berichtjes dat ik verstuurde naar mensen die ik belangrijk acht in mijn leven. Ach, eigenlijk is dat niet zoveel anders als anders. Ik heb het al eens gecheckt. Als ik zelf niemand sms/bel/... dan hoor ik niets meer. Nu weet ik dat je niet op anderen moet rekenen om gelukkig te zijn, want dat je dan teleurgesteld wordt. Maar gewoon af en toe te bevestiging dat er daar buiten mensen zijn die jouw aanwezigheid even hard appreciëren als jij die van hen, dat zou fijn zijn. 

Een chronische ziekte maakt het leven op vele vlakken moeilijk. Ik besef maar al te goed dat ik niet de ideale vriendin ben: ik moet vaak afspraken afzeggen omdat ik te veel pijn heb, bepaalde activiteiten gaan gewoon niet,... maar besef dat dat voor mij nog frustrerend is dan voor jou! Elke dag die passeert voel ik toekomstdromen tussen mijn vingers wegglijden omdat dit lijf niet mee wilt. Dit verdriet alleen dragen is zwaar. Af en toe een schouder om op uit te huilen wordt gewaardeerd. En af en toe gewoon er bij kunnen zijn, er bij kunnen horen,.... dat is goud waard. 

Dus ik hoop dat als we een les uit deze Corona-epidemie hebben geleerd is: koester uw vrienden en familie! 

Ik kruip nu lekker bij mijn kat en mijn hond. De trouwste vrienden die je kan hebben.