zondag 11 november 2018

onvoorziene omstandigheden

Voor de zoveelste keer op rij lig ik te keren en te draaien in mijn bed. Ik weet geen houding te vinden. Alles doet pijn.
De medicatie die mij jarenlang uit de nood kon helpen, voldoet niet meer. Ik probeer door te bijten want ik weet dat er na deze medicatie enkel nog morfine is. En dat is iets wat ik zo lang mogelijk probeer uit te stellen.
De kinesisten, de specialisten,... iedereen zit met de handen in het haar. Volhouden en afwachten. That's it.

Buiten pijn voel ik ook steeds meer boosheid. Tot een half jaar geleden had ik mijn pijn goed onder controle. Een keer in de 1 à 2 weken moest ik een pijnstiller nemen.
Helaas viel ik met toen met mijn rolstoel om in een bus van De Lijn.
Hoewel ik op dat moment direct voelde dat ribben uit de kom waren gegaan en even later merkte ik ook dat mijn neurostimulator geraakt was, had ik altijd goede hoop dat het wel terug beter ging worden.
De eerste maand dat ik niet kon slapen van de pijn ging voorbij en ik dacht dat mijn lichaam gewoon tijd nodig had om zich terug te zetten.
Maar helaas. Ik ben nu een halfjaar verder. Ik kan niet zitten, ik kan niet liggen. Bed, zetel, stoel,... het maakt allemaal niet uit. Ik trek braces aan, ga naar de kinesist, neem dagelijks de maximale toegestane pijnmedicatie,...maar ik kan maar niets vinden dat me terug in de goede richting duwt.
Daarnaast onderging ik ook 2 operaties om mijn neurostimulator terug te plaatsen. Deze werd eind januari geplaatst nadat ik 2 jaar heb moeten sonderen omdat mijn blaas niet meer werkt. Dit was zo'n verademing. Na jaren kon ik eindelijk terug voelen wanneer mijn blaas leeg was (daarvoor had ik 24/24 het gevoel dat mijn blaas vol was), ook kon ik zonder sondes. Jammer genoeg was mijn vreugde maar van korte duur. Hoewel ze nu de neurostimulator hebben terug geplaatst, het effect zal nooit meer zijn zoals daarvoor. Ik voel nu wel wanneer mijn blaas vol/leeg is, maar ik moet nog wel steeds sonderen.
(een neurostimulator wordt op de zenuwen aangesloten met elektroden, door de val zijn de elektroden los gekomen en de zenuwen beschadigd. De specialisten hebben de elektroden nu op andere zenuwen moeten bevestigen, met helaas een minder goed resultaat)
Dus ja, ik voel boosheid. Omdat ik veel meer pijn heb en omdat ik begin te beseffen dat de kans heel groot is dat dit nu voor de rest van mijn leven zo zal zijn. En omdat de vooruitgang die ik had gemaakt dankzij de neurostimulator ook voor een groot deel teruggedraaid is. En ook hier de kans nihil is dat het nog verbetert.
Ik ben boos omdat wat voor een gezond persoon een klein accident zou zijn geweest, zo'n grote invloed heeft op mijn levenskwaliteit. Ik ben boos omdat er een buschauffeur zonodig te snel de rotonde moest nemen en daarmee mij 10 stappen terug zette.Tien stappen die ik misschien nooit meer terug vooruit zal zetten.
Al besef ik ook dat heel wat mensen er slechter aan toe zijn. Dat ook ik er slechter aan toe had kunnen zijn. Dus mijn gedachte zijn bij alle slachtoffers van verkeersongevallen. En ik hoop met mijn verhaal mensen er aan het herinneren dat als ze achter het stuur stappen, dat ze zich dan netjes aan de snelheden houden. Want een ongeluk is zo snel gebeurd. En wat is die ene minuut dat je sneller zou aankomen waard?

2 opmerkingen:

  1. Moedig! Blijf delen en schrijven. Geen kat weet wat chronische pijn is tot je je er dat dij kan voorstellen en daar help jij mee. Bedankt! Daarnaast wens ik je nog meer moed, om door te gaan en oplossingen te zoeken. Ik duim voor je

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank u wel. Ik probeer verder te vechten maar vooral ook te genieten. Schrijven is een uitlaatklep maar ik probeer er ook mee te sensibiliseren. Want veel aandoeningen zijn niet altijd even zichtbaar

      Verwijderen