zaterdag 5 november 2016

Gastblog: leven met een chronische aandoening

Vandaag delen we het verhaal van een jonge twintiger. Om begrijpelijke redenen vertelt ze haar verhaal liefst anoniem. Net als mij heeft ze last van een burn-out en depressie, iets waarvan ik persoonlijk vind dat onze prestatiemaatschappij grotendeels verantwoordelijk voor is.
Hier deelt ze met ons haar ervaring.

Stel jezelf even kort voor:
Meisje van 26 die houdt van schrijven, lezen en allerlei creatieve bezigheden. Zit momenteel 'in between jobs'.

Welke aandoening/ziekte heb je?
Burnout, depressie, chronisch hyperventileren en paniekstoornis

Hoe oud was je toen de eerste symptomen optraden?
Ik denk dat ik ongeveer 14 jaar was. Al van kinds af aan wou ik iedereen tevreden stellen en was ik zeer perfectionistisch. Ik eiste meer van mezelf dan ik aankon. Mijn eerste depressieve klachten kwamen toen naar boven en uitte zich als eetproblemen.

Wanneer kreeg je (de juiste) diagnose?
Mijn klachten en gevoelens waren niet constant. Ik wou er niet aan toegeven? Pas toen ik dit wel deed in 2015 kreeg ik een diagnose.

Welke impact heeft de ziekte op je leven?
Een heel grote impact. Vooral de 1e maanden an mijn diagnose zat ik heel diep. Ofwel wou mijn lijf niet mee, ofwel mijn hoofd niet. En dan was er nog de schaamte. Want er heerst zo een taboe op psychische problemen. Ik durfde het naar de buitenwereld niet benoemen
Werken doe ik ondertussen al een jaar niet meer en terug voltijds aan de slag gaan is nog niet voor onmiddellijk. Dat kan mijn lijf niet meer, ik ben daarvoor te diep gegaan. Ik moet nog steeds recupereren als ik iets doe zoals uiteten, afspreken met vrienden,... Tijdens een weekendje weg met het lief moesten we een aantal keer terug naar de B&B zodat ik een dutje kon doen.
Zo frustrerend. Gelukkig heeft hij veel begrip voor mijn situatie. Ondertussen ben ik de schaamte voorbij en praat ik open over mijn ziekte met mijn omgeving.

Krijg je veel steun door je omgeving?
Goh, ja en nee. Sommige mensen hebben gewoon meer begrip dan anderen en in mijn omgeving is dat nu eenmaal niet anders. Wat ik wel merk is dat er een 'houdbaarheidsdatum' op begrip en steun staat. Nu ik bijna 1 jaar thuis ben, hebben heel wat mensen van 'Ben je nu nog niet beter?'

Wat ging er door je heen toen je je diagnose kreeg?
Eerst zakte de grond van onder mijn voeten, alsof ik had gefaald in mijn leven. Alsof het allemaal mijn schuld was en ik niets juist kon doen. Toen het wat bezonken was. Dan vielen de puzzelstukken op hun plaats.

Wat vind je zelf het moeilijkste aan je ziekte?
De onvoorspelbaarheid. Het kan een tijd goed gaan en dan plots terug zo bergaf. Ik haat de dagen waarop ik mijn bed niet uitraak.

Zijn er nog andere dingen die je wilt vertellen?
Aan mijn lotgenoten:
Je bent ECHT ziek. Het is niet omdat het niet zichtbaar is dat het niet echt is. Stop met je te verdedigen en te verantwoorden, dat is echt niet nodig.


Dank u wel voor je verhaal. Het brengt bij mezelf zoveel herinneringen naar boven. Ik hoop dat we samen mensen kunnen helpen door ons verhaal te vertellen. Ik wens je nog veel beterschap en succes in je verdere leven.

Heb je zelf een chronische ziekte of ken je zo iemand, dan kan je je steeds kandidaat stellen als gastblogger. Stuur een mailtje naar: laviederose@outlook.com voor meer informatie
http://laviedeladyrose.blogspot.be/2016/07/oproep-gastbloggers-gezocht.html 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten