zondag 8 mei 2016

moederdag door de ogen van een moeder zonder kinderen

Wat Valentijnsdag is voor alle singel meisjes/vrouwen is moederdag voor alle vrouwen die ongewild kinderloos zijn.
Vandaag deel ik mijn verhaal en mijn verdriet om het kind dat ik nooit zal krijgen.
Van kleins af aan droomde ik er van om mama te worden. En jaren droomde ik over mijn perfecte gezinnetje: 2 dochters, Maybelle en Helene en 2 zoontjes, Rafaëlle en Gabriël. Twee eigen kindjes en 2 geadopteerde.
Rond mijn 16e legde ik al een soort van plakboek aan van foto's van kinderkamers die ik mooi vond ed.
Helaas kreeg ik in december 2014 slecht nieuws, ik heb het Ehlers-danlos syndroom type 3, een erfelijke ziekte. Ik besefte dus dat de kans heel reëel is dat mijn kinderen deze ziekte ook zouden kunnen krijgen. Een risico dat ik niet wou lopen
In het begin bleef de optie van adoptie nog open. Maar algauw begon ik meer en meer last te krijgen van mijn ziekte.
Nonstop pijn, moeite met stappen (zit nu buitenshuis in een rolstoel), moeten sonderen, handen die zonder de hulp van mijn silversplints niets waard zijn, zware bekkeninstabiliteit,... Ik ga hier geen volledige opsomming geven van mijn klachten, want daar gaat dit bericht niet over. Maar ik kwam op een punt in mijn leven dat ik besefte dat ik voor dagdagelijkse huishoudelijke taken en persoonlijke verzorging grotendeels afhankelijk ben van mijn vriend. Dus hoe zou ik dan voor een kind kunnen zorgen als ik al niet meer voor mezelf kan zorgen?
Rationeel gezien is het dus geen goede beslissing om een gezinnetje te starten. Maar het emotionele is zwaar. Zo kan ik echt wenen om het kind dat nooit geboren zal worden.
Als iemand in mijn omgeving in verwachting is, heb ik moeite om blij te zijn voor hen. Langs de schoolpoort fietsen doet pijn. Een kindje dat vriendelijk lacht in de rij aan de kassa, dat doet pijn,.....
Ik hoop dat ooit het verdriet slijt, maar nu is het een groot gat in mijn leven waarvan ik niet weet hoe ik het moet opvullen.
"Gelukkig" wilt mijn vriend geen kinderen, dus langs zijn kant is er geen druk of verwijt, maar langs de andere kant begrijpt hij mijn verdriet niet. En dat maakt het er natuurlijk niet gemakkelijker op.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten