vrijdag 22 april 2016

Waar is dat goedlachse ambitieuze meisje gebleven?!?

Zoals elke vrijdag ging ik vandaag naar de kinesist.
Goed gelachen heb ik daar deze keer, alleen bleef ik eens thuis met een wrang gevoel achter.

Circa vijf jaar geleden kreeg ik het gekken idee om met de fiets van Westerlo naar Houffalize. Een trip van circa 180km waarvan nog geen 20km vlak was. En dat deed ik op een doodgewone stadsfiets met 7 versnelling op 1 dagje.
Goed gelachen hebben we want:



  • we hadden geen adres mee waar we moesten aankomen
  • we hadden enkel een wegenkaart uit de jaren '70-'80 mee
  • we waren niet getraind
  • ik had onder mijn kleren mijn zwemgerief aan, want we zouden in Dinant een middagpauze nemen en even in het water splashen
  • ....
Ik laat jullie even meegenieten van deze doldwaze tocht
om 5u 's morgens vertrekken voor de tocht die mijn leven zou tekenen

toen kwam de zon stilaan op
fietsen tussen mooie landschappen



En toen ging het mis, mijn rechterknie begaf het


Ja, die knie. Die dag zou ik mijn knie zodanig overbelasten dat er sindsdien geen dag meer voorbij is gegaan zonder dat ik last had van die knie. Want opgeven stond die tijd niet in mijn woordenboek.
In die tijd had ik nog niet gehoord van Ehlers-Danlos, was ik energiek en vol gekke idee├źn, zou ik mijn eigen methodeschool oprichten, danste ik, deed aan judo en speelde viool,... Alles en iedereen kon ik toen nog aan, de wereld lag aan mijn voeten.
Tot.... je weet het wel, Ehlers-danlos mijn leven begon te regeren.
En nu ik 's avonds in de zetel zit, voel ik dat ergens diep in mij dat ambitieuze meisje zit dat de wereld wilt veranderen, dat gekke dingen wilt doen en de wereld wilt zien.... Alleen... ik weet niet meer hoe? Hoe krijg ik mijn lichaam en dat stukje van mij op een lijn? Ik weet het niet. Maar ik mis het wel.
Hopelijk vind ik er gauw een antwoord op. By the way, als je het antwoord weet mag je me het altijd vertellen!!










Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen