donderdag 12 november 2015

En ik ging eens naar de kapper

Zo af en toe moet ook ik naar de kapper.
Meestal heb ik daar een bloedhekel aan.
Pijnlijke wastafels, haarsnit die toch niet uitdraaide zoals je had gehoopt,...
Daarom stel ik het ook altijd zo lang mogelijk uit
Maar vandaag was het weer zo ver. De puntjes begonnen te splitsen en je begon echt wel een uitgroei te zien (+ ook de eerste grijze haartjes kwamen er weer door)
Ik kwam iets te vroeg aan bij de kapper. Dus begon ik een babbeltje met een man die ook stond te wachten. Wat bleek nu, hij had MS en hij gebruikte voor medische redenen cannabis (zowel de joints als de olie) en niets van bv pijnmedicatie ed. . Volgens hem was dat de reden waarom hij al jaren geen opstoot meer had gekregen. Nu is er in België natuurlijk geen enkele arts die zijn stelling wilt bevestigen. In Nederland is medicinale cannabis meer ingeburgerd dan in België. Ik vond het in ieder geval iets om over na te denken. Elke dag slik ik een handvol pilletjes om de dag door te komen. Wat ook niet bepaalt gezond te noemen is.
Dus wat zou nu het minst schadelijke en het meest efficiënte zijn?
Ik weet het niet, en ik denk dat er voor beide evenveel pro's als contra's bestaan?
Even later was de man zijn kappersbeurt gedaan en moest ik nog wachten tot de verf goed ingetrokken was. Dus nam ik een paar tijdschriftjes door toen mijn oog viel op een artikel over een jonge dame met EDS.
Ze had haar documenten voor euthanasie al ingevuld. Langs ene kant begrijp ik haar wel. Zo heb ik deze nacht ook meer wakker gelegen van de pijn dan dat ik geslapen heb. En toch heb ik nog nooit gedacht om euthanasie aan te vragen.
Ook toen Marieke Vervoort op één in "Het huis' haar verhaal deed, was het precies of ik in de spiegel keek.
Wat houdt mij dan nog recht dat ik nog nooit gedacht heb aan euthanasie?
- het plezier dat ik beleef aan het creeeren van kleding
- mijn super vriend
- mijn huisdieren
- en nog zoveel andere kleine dingen

Natuurlijk baal ik er van dat ik bijna altijd moe ben, dat alles pijn doet, dat mijn leven zich voor een groot deel afspeelt in het ziekenhuis, bij dokter/kine/.... Maar zolang ik nog blij wordt van fris geknipte haartjes is er geen reden om lang te treuren.

Nog een fijne dag aan iedereen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen